KABULLENMEYE ÇALIŞTIĞIM ŞEYLER

    Yaşadıkça bazı durumları anlamak zorunda kalıyoruz. Bu bir seçim değil. Anlamadıkça hayat başka başka şekillerde koyuyor önümüze ve sonucunda kabul etmemiz gerektiğinin farkına bir yerden sonra varıyoruz. Benim de var bazı kabul etmeye çalıştığım şeyler.

    İlki insan ilişkilerinde "hak etmek" gibi bir kavram olmayışı. Kabullenmekte çok zorlandığım ama kabullenmeye çok yaklaştığım bir durum bu. Yıllardır her türlü insan ilişkisinde "ben bunu hak etmedim ki" diye çıldırma noktasına geldiğim çok oldu. Ama hak etmek diye bir şey yok. İyi davrandığımız kimse bizi sevmek zorunda değil. Kimse bize bir şey borçlu değil. Biz çokça iyi şey yapsak dahi borçlu değil. Birine nasıl davranmak istediğimiz bizim tercihimiz, kimse bize bir karşılığını vermek zorunda değil. Ya bunu kabul ederek davranırız ya da davranmayı bırakırız. Ama kimse bize hiçbir şey borçlu değil, zorunda değil, hak ettiğimiz bir şey yok.

    Bir diğeri her şeyi eninde sonunda akışına bırakmamız gerektiği. Zorlayarak hiçbir şey elde edemeyiz. Elinden geleni yapmak başka, zorlamak çok başka. Yapman gerektiğine inandığın noktanın tespiti çok önemli. Bu noktayı yanlış seçtiğinde ittiriyorsun bir şeyleri, birilerini. Ve şu hayatta hiçbir şey zorlayarak olmuyor. Çok tecrübe etmişizdir ittirip durduğumuz şeyin pes edip bıraktığımız anda kolayca olduğunu. Her şey olacağına varır, olması gerekiyorsa olur ve gerçekten her şey olması gerektiği gibi.

    Son olarak aklımda uzun zamandır dolanıp duran şey alma verme dengesi. Bu dengeyi bozduğumuz her ilişki de gözlerimiz önünde çürüyor. İster aşk, ister arkadaşlık, ister aile; nerede alma verme dengesi bozuldu ise orada sorunlar başlar. Hiç kimseye almadığımızdan fazlasını vermemeli, verdiğimizden fazlasını almamalıyız. Bunu karşıdakine mesaj vermek için dahi yapmamalıyız, çünkü başa dönecek olursa kimse bize bir şey borçlanmaz, istemedikçe kimseyi değiştiremeyiz. İnsanları olduğu gibi kabul etmek çok zor belki, ama var olan ilişkiyi daha fazla vererek bozmaktan daha kolay olmalı. Fazla aldığım pek ilişki tipi olmadı hayatımda. Ama çok vererek bozduğum sayısız.

    Olması gerekeni kendi hâline bırakabildiğimiz, her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu, kimseden duygusal olarak bir şey hak edemeyeceğimizi, kimseyi o istemedikçe değiştiremeyeceğimizi, herkese nasıl davranacağımız bizim elimizde iken karşılığını kestiremeyeceğimizi, bu sebeple yalnızca kabullenerek yolumuzu çizmemiz gerektiğini, hiçbir şeyi zorlamadan akışta kalmamız gerektiğini anladığımız bir hayat diliyorum hepimize. Evet biliyorum, bazıları çok zor, ama kabullenmemiz gereken şeyler var.

    Bu yazıyı hazırlarken dinlediğim muazzam albümü size de bırakmak istedim: 

Birkan Nasuhoğlu- Yuvaya Yolculuk (Spotify linki)  

Keyifli pazarlar...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

I'm here, again

      Holaaaa,     Burdayım be burdayım gibi bir yazı ile sahalardayız efenim. Burayı sık sık boşluyorum, farkındayım, sebepleri ile de yüzleştim. Hayatını çok saklayan bir insan olmasam da dönem dönem içimi o kadar da açmak istemiyorum sanırım, ki burası benim sansürsüz ve karakter limitsiz içimi açma alanım malum. Bir dönem okunma sayım düştü diye de motivasyonum düşmüştü, o geçti ama, hayatımda artık birçok şeyi sayı ile ifade etmeyi bıraktım, nitelik peşindeyiz diyelim. Ama son zamanlarda esas sebep gerçekten buraya ayıracak vakti de zor bulmam. Yazma kısmı en kolay akanı, başına oturunca geliyor devamı. Ama asıl buraya zihnimde bir içerik hazırlamak daha büyük mesai ve ben son zamanlarda o mentali bulamadım gibi. Sonra dedim ki madem öyle, bir içerik hazırlamadan yaz sen de. 6 aydır yoksun nereden baksan, sırf bu döneme şöyle bir dönüp baksan bile neler çıkar dedim ve here we go again.     Kolay bir 6 ay olmadı öncelikle. Bu sefer sebepler çok da ...
Devamı

"Aile tüm kötülüklerin iyi niyetle yapıldığı yerdir"

      Merhabalar,     Plansız programsız sadece yeri geldiği için yazılan bir yazı bu. Başlık Aile dizisinden alıntı ama içeriği hepimizin hayatının malumu bence. Özellikle belli bir yaşa gelince kendi doğrularımızla, kendi inançlarımızla bir hayat çizmek istediğimizde ilk aileye karşı gelerek başlıyor bu. Herkes ailesini yadsısın, reddetsin demeye çalışmıyorum. Ama illa ki o yapıda bize uymayan şeyler oluyor ve biz bunları kendi hayatımıza almak istemeyince aile ile çatışma başlıyor. O çatışmadan kaçmadan, gerekirse sonuçlarını göze alarak yetişkin olunuyor bence. Yoksa aileden kopyalanan hayatı kendine uydurmaya çalışarak yaş sayısına göre yetişkin ama özünde çocuk kalarak yaşıyor ve ölüyorsun.     Her zaman yaşamamaktansa yaşamayı seçtiği hayatın sonuçlarını ne olursa olsun üstlenenlerden oldum ben. Çok savaşlar verdim bugünkü beni inşa etmek için ve vermeye de devam ediyorum bu beni korumak için. Sadece aile değil elbette, başka birçok şey ile bu s...
Devamı

İKİ FOTOĞRAF VE BİR YÜRÜYÜŞLE GELEN İLHAM, STOACI EĞİLİMLER

Resim
               Selam selam selam,     Ansızın bir ilham ile gelen bir yazı bu. Uzun zamandır mecbur hissettiğim hiçbir şeyi yapmamak gibi bir isyan içerisindeyim, o yüzden zaten blog için yazı yazmalıyım hissi olsa asla yazmazdım gibi. Bu aralar kendi içime döndüğüm bir dönem. Artık böyle zamanlarda neden diye dert edinmeyi bırakıp, kabul edip o doğrultuda yaşıyorum ve bu çok iyi geliyor. Bazen beden bazen bilinçaltı neye ihtiyacı olduğunu bizim zihin düzeyimizden daha net sezip sinyal veriyor gibi geliyor bana böyle anlarda. O yüzden o bilgeliğe güvenip isteklerini ona vermek sanki daha makul olan. Ben de o yüzden pek sosyalleşmeyi seçmiyorum, kısıtlı iletişimler kuruyorum, okuyorum, dinliyorum, izliyorum, mevsim şartları elverdikçe yürüyorum. Ve tam olarak bunların bana iyi geldiğinin kanıtı olarak bu yazıyı yazıyorum.     Stoacının Günlüğü diye bir kitap okuyorum şu sıralar. Hayli zaman Stoa okumuş, bu felsefeye hayran ...
Devamı