Hayata Baktığım Pencereler

  Uzun yıllardır aynı, yeşillikler içinde, sakin ve sevdiğim parkta yürüyüş yapıyorum. Müzik dinlerim elbette yürürken ama kafamla da konuşurum aynı zamanda. Hatta bazen keşke sussa desem de konuşurum içimdeki sesle hep. Bu akşam yürürken bir farkındalık yaşadım. Ben her seferinde birbirinden farklı dertlerimi düşünerek, kendimle konuşurak bu ağaçlara bakarak yürüyorum, oysa onlar hep aynı yerde. Bundan yıllar önce, hatta belki haftalar önce neleri kafama takarken onlara baktım bilmiyorum. Ama o ağaçlar hep orada aynı şekilde durarak bana huzur verdi. Bu akşam düşündüklerimi de unutacağım kısa sürede, o dertler çözülecek ya da ben alışacağım, ama unutacağım. Bizim dertlerimiz, ve hatta biz geçici iken doğanın kalıcılığı, o muazzam döngüsü bana hep umut verdi. Bugün de bunu fark ettiğim anlardan biri oldu. Doğa bana hep iyi geldi, geliyor. Doğadan umut devşirmeyi başarabildiğimiz nice günlere 🌳🌲🍀

 Biraz tatsız bir ruhsal durumdayım. Elimdekilerle mutlu olabilmem için kendimle baş başa kalmalıymışım hissini atamıyorum. Yalnız kalmak değil bahsettiğim şey tam olarak. Ama sorumluluklar, iletişimde olmak zorunda olunan o kadar insan derken bunca sesin arasında bazen kendi sesimi duymakta zorlanıyorum.  Kendimi mutlu edebilmeyi öğrendim ama dediğim gibi kendimle baş başa iken. Bazen çevremdeki birçok kişi yorgunluk olarak dönüyor bana. İhtiyacım olan şey sahile yakın küçük bir ev, internete erişimi yalnızca dizi film izlemek için kullanmak, bol bol okumak, müzik dinlemek ve ufacık bir bahçede ufak tefek şeyler ekip dikmekmiş gibi hissediyorum. Erken yaşta emeklilik hayalleri ha? Bunu konuştuğum bazı arkadaşlarım böyle bir hayattan çabuk sıkılacağımı, koşarak işe ve şehre dönmek isteyeceğimi iddia ediyor. Ama keşke hangimiz haklı çıkacak en azından onu deneme şansım olsa...   Yıllarca beni motive eden şey başarı, kariyer sanıyordum. Ama elde edince görüyorum ki dah...